blue paxaro

/Paxaro azul/

hai un paxaro azul no meu corazón que
quere saír
pero son ben duro con el,
dígolle, queda aí, non vou deixar
que ninguén te vexa.

hai un paxaro azul no meu corazón que
quere saír
pero bótolle whisky por riba e trago
o fume dos cigarros
e as putas e os camareiros
e os empregados da tenda
nunca saben
que el vai aí
aí dentro.

hai un paxaro azul no meu corazón que
quere saír
pero son ben duro con el,
dígolle, fica aí quieto, queres
meterme en leas?
ou cargarte a miña
obra?
queres afundir as vendas dos meus libros
en Europa?

hai un paxaro azul no meu corazón que
quere saír
pero eu sonvos ben listo, só lle deixo
saír ás veces na noite
cando dorme todo o mundo
dígolle, xa sei que estás aí, ho
así que non te me poñas
triste.
Logo o meto outra vez
e el canta unha miga
aí dentro, non o deixo
morrer
de todo
e durmimos xuntos
así
co noso
pacto secreto
e é tan tenro como para
facer chorar a un home
pero eu non choro,
choras ti?

Charles Bukowski. Tradución de E…Río

/Bluebird/

There’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but I’m too tough for him,
I say, stay in there, I’m not going
to let anybody see
you.

there’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but I pur whiskey on him and inhale
cigarette smoke
and the whores and the bartenders
and the grocery clerks
never know that
he’s
in there.

there’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but I’m too tough for him,
I say,
stay down, do you want to mess
me up?
you want to screw up the
works?
you want to blow my book sales in
Europe?

there’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but I’m too clever, I only let him out
at night sometimes
when everybody’s asleep.
I say, I know that you’re there,
so don’t be
sad.
then I put him back,
but he’s singing a little
in there, I haven’t quite let him
die
and we sleep together like
that
with our
secret pact
and it’s nice enough to
make a man
weep, but I don’t
weep, do
you?

Charles Bukowski

O bluebird é unha variedade de zorzal, disque o wordreference. Bluebirds aparecen no  tema Over the rainbow, da banda sonora de O Mago de Oz, a revoaren felices cara ao fin da canción:

if happy little bluebirds fly beyond the rainbow

why, oh why can`t I?

e tamén é un bluebird o logo de Twitter.

Escoller o paxaro como sinónimo de certo mundo interior ou sensibilidade lírica non é algo novidoso. Que o faga o poeta duro, o poeta bronson,  o grande poeta anti-disney, non deixa de ter un punto Brancaneves-no-bosque [tamén un bluebird pousaba no seu dedo] curioso para ásperas peles sen barbear.

Hai algo repugnante no paxaro azul de Bukowski. Quere que saibamos por el que a súa sensibilidade foi brutalmente secuestrada por mor dunha imaxe literaria forxada e forzada. “Queres afundir as miñas vendas en Europa?” Trátase dun dos poemas máis confesionais sobre a pose de ser poeta,  a impostura que se paga sempre. Por moito que nos defraude pensalo, Bukowski non era así: fíxose así. Protestou así. Domeñou as súas ganas de esdrúxulas e cultismos así. Había tanta silicona de artificio nel coma en Góngora y Argote.

É só que o gusto polos artificios muda cos tempos. E agora préstanos máis o artificio naturista, bestial. “Auténtico”. No Retrato de Dorian Gray dise que “Ser natural non é máis ca unha pose, e a máis irritante que coñezo”. Bukowski e Oscar Wilde poderían ter unha charla interesante ao respecto.

Hai algo repugnante no Paxaro azul de Bukowski. Repugnante como un cervo saíndo dunha placenta, como un corpo nu e fermoso, como unha raiola perdida nun ollo. Repugnante como un corazón humano atacado polas semprevivas. Algo repugnante que pugna por saír. Algo fascinante. Algo conmutador.

Atópanse cantidade de referenzas ao Paxaro azul de Bukowski na rede [aquí unha animación, por exemplo]. Tanto é así, que foi peneirando peneirando até se converter nun dos seus poemas máis sonados. O poeta anti-pluma, anti-rechouchío, anti-tenrura traizoouse a si mesmo nun texto que o fai rechouchiar eternamente entre plumas celestes. Bukowski é máis azul que Rubén Darío e máis anduriña que Bécquer. Perdiches, Bukowski. Bebe. Bebe e eructa o teu fracaso e que o saibamos todos. A nós gústasnos así.

Ata cando seguiremos ollando o mundo co clixé de que a poesía é tan só -tan só- sensibilidade?

por se algo che quitase o sono

/ de catro a seis /

as insomnes todas quedamos á hora mesma no lugar de sempre
aló canda o cruceiro e unha estrela xigante que disque leva durmida un millón de anos
bendita ela
e ai do día que se esperte

insomnes que fan país no tempo do despaís
aí vou feita unha delas e deliro ás voltas nesta muiñada
de tres a catro e de catro a seis
punto dereito punto revés
volta tos e volta
volta pis e volta
volta como unha batería cargada de antisoños
e esa si que é muiñada
volta voltaire -como mataría o tempo, Voltaire
micromegas polo vento e polo air-
polo de pronto, lívidas de nós amasamos fariña onírica
que leveda, leveda feita pan nesta sabana

as insomnes quedamos xuntas sen nos ver, sen escoitarnos
e é unha pena porque nos faría tanto ben
bailar ou masturbarnos xuntas
votar xuntas rosmar xuntas
man a man
manta a manta
a do 2ª esquerda coa virxe de Compostela
o astrofísico sen emprego coa ascensorista manca
soldadas todas á mesmiña hora da noite
como pezas de bronce tan talán talán
badalada a badalada xunguidas no metal
siderurxias man a man, contables de astros
gong a gong

Cronos abre e Morfeo pecha os nosos ollos
cantábricos perdidos
pestanas de Moisés nun mar vermello
ollos nos que aboia unha estatística do paro
que corremos a mergullar en leite con galletas

e sentímonos tan sós pero tan sós
tan de catro a catro
e non sabemos que se mirasemos para nós dende a órbita de Ío
veriamos que non
que non o estamos
que as nosas soidades coinciden todas unlla a unlla
cos rabuñazos do lobishome        co lóstrego en Orión
a nosa soidade ramifica na forma visceral do toxo
e tende a infinito.

Sos e moitas e tendidas a infinito

A nosa soidade de muíño nun planeta extinto.
A nosa muiñada de soíños…
Dando voltas, eixe entre eixe
Reviravoltas, ai, de versos luminosos por non acender a luz
xenialidades que disolverán coa raiola primeira, coma vampiros
Dálle que dálle
remoendo callar e libro no estómago dunha vaca ancestral
volvéndolle o sabor á boca
ás moas coma doas dun rosario sen aurora.

Pero tamén pestanexamos felices e pedaleamos
na bicicleta sen freos deste cosmos provinciano
coas catarinas cara á marchas máis curtas
ata que as rodas rozan radiantes fases REM.

Xogamos ás cartas: ás que nunca enviaremos. Barallamos
dados escritos co destino
que trampeamos con átomos do azar que o muta todo
desescribimos con paciencia-ficción os ADN
os DNI, os DRM e séculos de siglas enredadas.
Desentrañamos catro abismos para ler nas súas entrañas de animais
fecundos
o espertas
que aínda estamos.

Pensamos en nós mesmas descosendo o nó de ser nós mesmas
en facturas da luz a plena escuridade
mmonologamos presocráticamente coas persianas
nictálopes ou algoasí
matinamos
en beixos que dariamos pero que nunca daremos
e en como os daríamos e con que ángulo exacto
como as perfectas descoñecidas de nós mesmas
que está ben claro que somos
Mimamos o detalle do imposible
porque sermos imperfectas e non
e non durmimos e non
non lembraremos
o segredo final do universo
aberto de pernas para nós
aberto
como un ceo aberto como un
cerebro ou un libro que se abre
e algo nos quer dicir
e tanto nos quer dicir
dizer dicir dizer dicir
dizer diz
zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

febreiro, 2012

“en poesía poucos tiveron a sonoridade de Nicolás Guillén”, dixo alguén

Nun festival ou encontro ou mancontro de poesía soan moitas cousas: vates de voces profundas como a foxa das Marianas, taquilálicos que len a todo gas, xente que mete ruidiños de fondo, que disecciona instrumentos en vivo, que activa clic mecanismos antigos clic como polaroids ou cintas de casette, e soan tamén silencios homéricos,  follas tiradas ao chan, reverberan verbas [uf, podería soltar aquí un bereberes, dadaísta e axóuxere], retallos de conversas mentres se untan con manteiga as torradas do almorzo.

Nun retallo de conversa sostida mentres untabamos con manteiga as torradas do almorzo de PontePoética en Pontevedra, o poeta eúscaro Edorta Jiménez dixo exactisimamente: “en poesía poucos tiveron a sonoridade de Nicolás Guillén”. Esa frase pegouse á torrada con manteiga que eu levaba nese momento á boca, con bendita idiotez. E é hoxe, días de dixestión despois, que me vén de novo á boca dende as viscosidades da memoria.

Así que, entre EPAs e EREs e novas que confirman a nosa mundial caída libre, soa e resoa Nicolás Guillén, sen nada que ver, concentrado no seu namoramento en primeira fase, contradicíndose con graza, non sabemos se ese amor chegou a máis pero que importa. O mundo se nos apodrece e se nos florece así de rápido. Así que Nicolás Guillén nos canta un momentiño a súa inminencia de algo vulgar e grande, a súa “puntita nada máis” dunha sensación extraordinaria, primaveral, etílica, confabulada, astronauta, fóra deste mundo triste i estreñido.

Fixen o que puiden na tradución. Pero reparade en que se non gastades acento de Camagüey, tampouco ides ler como deberiades o orixinal en castelán.

un poema de amor

Non sei. Ignóroo.
Descoñezo todo o tempo que andei
sen atopala de novo.
Tal vez un século? Se cadra.
Se cadra un pouco menos: noventa e nove anos.
Ou un mes? Pode ser. En todo caso
un tempo enorme, enorme, enorme.

Ao fin, como unha rosa súpeta,
repentina campánula tremendo,
a nova.
Saber de pronto
que ía vela outra vez, que ía tela
preto, tanxible, real, coma nos soños.
Que explosión contida!
Que trono xordo
a me rodar nas veas,
estalando aló enriba
baixo o sangue meu, nun
nocturno temporal!
E o achado, axiña? E o xeito
de nos saudar, de xeito
que ninguén pillase o feito
de que ese é o noso propio xeito?
Unha rozadura apenas, un contacto eléctrico,
un apertón conspirativo, una ollada,
un latexar do corazón
berrando, oubeando con silenciosa voz.

Logo
(ben o sabedes dende os quince anos)
ese bater de ás das palabras presas,
palabras de ollos baixos,
penitenciais,
entre testemuñas inimigas.
Aínda
un amor de «ámote»,
de «vostede», de «ben quixera,
pero é imposible»… De «non podemos,
non, pénseo vostede mellor»…
É un amor así,
é un amor de abismo en primavera,
cortés, cordial, feliz, fatal.
A despedida, logo,
xenérica,
no torbón dos amigos.
Vela partir e amala como nunca;
seguila cos ollos,
e xa sen ollos seguir véndoa lonxe,
aló lonxe, e seguila aínda
máis lonxe aínda,
feita de noite,
de mordida, beixo, insomnio,
veleno, éxtase, convulsión,
suspiro, sangue, morte…
Feita
desa substancia coñecida
con que amasamos unha estrela.

Tradución [ con atranco en verbo "aletear" resolto en comentarios a este post] , de E…E Río

un poema de amor

No sé. Lo ignoro.
Desconozco todo el tiempo que anduve
sin encontrarla nuevamente.
¿Tal vez un siglo? Acaso.
Acaso un poco menos: noventa y nueve años.
¿O un mes? Pudiera ser. En cualquier forma,
un tiempo enorme, enorme, enorme.

Al fin, como una rosa súbita,
repentina campánula temblando,
la noticia.
Saber de pronto
que iba a verla otra vez, que la tendría
cerca, tangible, real, como en los sueños.
¡Qué explosión contenida!
¡Qué trueno sordo
rodándome en las venas,
estallando allá arriba
bajo mi sangre, en una
nocturna tempestad!
¿Y el hallazgo, en seguida? ¿Y la manera
de saludarnos, de manera
que nadie comprendiera
que ésa es nuestra propia manera?
Un roce apenas, un contacto eléctrico,
un apretón conspirativo, una mirada,
un palpitar del corazón
gritando, aullando con silenciosa voz.

Después
(ya lo sabéis desde los quince años)
ese aletear de las palabras presas,
palabras de ojos bajos,
penitenciales,
entre testigos enemigos.
Todavía
un amor de «lo amo»,
de «usted», de «bien quisiera,
pero es imposible»… De «no podemos,
no, piénselo usted mejor»…
Es un amor así,
es un amor de abismo en primavera,
cortés, cordial, feliz, fatal.
La despedida, luego,
genérica,
en el turbión de los amigos.
Verla partir y amarla como nunca;
seguirla con los ojos,
y ya sin ojos seguir viéndola lejos,
allá lejos, y aun seguirla
más lejos todavía,
hecha de noche,
de mordedura, beso, insomnio,
veneno, éxtasis, convulsión,
suspiro, sangre, muerte…
Hecha
de esa sustancia conocida
con que amasamos una estrella.

I love you, I am going to blow up your workplace

limiares en italiano: 0:46

orgasmo retardado: 3:57

simultáneo: 5:20

now, what I want is, Facts

Poetry Hard Times.

Poetry Had Times.

Poetry Sad Chimes.

Poetry Glad Crimes.

Poetry Mad Minds.

Poetry Drug Rhymes.