A miña contribución ao número 2 da SciFi Poesía da Editorial El Gaviero con debuxo de Pablo Gallo [vaian a ese link, vaian, non sexan tímidos. Pasen e vexan]
Sempre me gustaron os robots. Son tenros. Sobre todo os xigantes de ferro. Esfórzanse tanto en ser humanos, en ser malvados, en destruír o mundo. Son tan humanas as súas ficcións. As súas aficións. Tan pulp.
Veleiquí o manifesto da SciFi poesía elaborado por Pedro Miguel e Ana Santos, artesáns editores.
A quen poida interesare [a min]. A poesía. Quen carallo le poesía? Os poetas?
E os novelistas, novelas e os esquelistas, esquelas e os blogueiros, blogs e todo así. Ad nauseam infinitam.
O manifesto:
na imaxe: Fleur Jaeggy
Por algunha casualidade que non logro explicarme, moitos dos meus escritores preferidos resulta que son escritoras.
Non falo de discriminacións positivas. Dixen moitos de. Outros moitos seguen sendo -ores. E seguirán sendo -ores. E seguramente haberá unha porcentaxe que ignoro de transexuais e se cadra de asexuais. E de amebas. E de chimpancés cunha olivetti. O cal é irrelevante para o tema do que quero falar. Polo tanto…
sigo.
Non teman: non son sospeitosa de ser feminista de raíz [pero rózoo, rózoo, aí está a gracia, idiotas]. As miñas mulleres predilectas. Son moitas. Criei nunha órbita feminina. Non todo o mundo obtén da vida ese orfo privilexio. Nalgúns casos toma a forma de desgraza, pero unha desgraza ao cabo do tempo tamén é un xeito de costume.
Temos por costume humano agradecer os costumes humanos.
Nunha órbita feminina os puntos de ancoraxe na terra son mulleres. Entre as mulleres predilectas que lembro na miña nenez había bastantes actrices. Había poucas filósofas ou compositoras. Unha científica. E moitas escritoras.
Co tempo, e de maneira como xa dixen casual, as mulleres predilectas foron sendo cada vez máis e por máis motivos. Das Simone, Rosalía ou Ingeborg orixinais [esta última agasallo do meu irmán] dun xeito paseniño como a explosión dunha supernova no firmamento, fun achegándome a seres sempre en órbita, sempre algo marxinais dos cánones, sempre como termos marcados: femininos. E non só falo dos grandes nomes da literatura ou da música. Falo tamén das María Pascual que ilustraban os libros da infancia, das Purita Campos, Borita Casas, Tracy Chapmans ou Madonnas que rechearon a preadolescencia dunha especie de hormigón rosa.
Despois as Mary Shelley, as Clarice, as Frida, as Emily. As Wislawa. As Teresa. As Juana Inés. As Virginia. As Colette.
As Sei.
-no medio había PJ, había María, había Janet Baker, Billie, Ella, Sarah, Björk, Cecilia, Isabelle, Maruja-
E Fleur.
Fleur merece un punto e aparte. Este.
Fleur merece puntos suspensivos. Velaí…
Fleur podería ser un Thomas Bernhard que non provoca vómitos. Nin insomnio. Nin cefalea. Pero que circunda todo iso dun xeito subcutáneo, febril. Unha distante dama que corta. Non é bo dicir demasiado de Fleur. Non é bo que a coñezan demasiado. Adiei este post varios meses, varios anos, porque non quería compartila. Non quería que coñecesen esa flor rara, esa flor medio suíza, velenosa, alpina, carnívora, azulada, esa flor animal disfrazada de rocha entre os libros onde se acumulan
as historias estúpidas
os egos astrinxentes
as tramas que ofenden a un leitor medio
as tramas que ofenden a calquera, sexa leitor ou non
As chorradas. Fleur non. É abominable. É violenta. É anti-autocompasiva.
Como as flores. A súa sensitividade é distinta. A súa, si. É distinta. Menos trillada. Menos topicaza. Un pouco menos insoportábel que o resto de sensitividades. Algo máis vexetal. Algo máis umbría.
Unha flor entre a merda literaria. Que é moita. E moi variada.
Los hermosos años del castigo
Proleterka
Temor del cielo
El ángel de la guarda
Letras de Franco Battiato [?]
Todo iso. De Fleur Jaeggy.
Memoria para enxertos futuros: Fleur apenas deixa retratos. A imaxe de arriba é un dos dous que lle coñezo. Hai pouco escribín este comentario nun blog que criticaba a introducción dunha obra [La princesa de Clèves] na que se xulgaba á lixeira o aspecto e intencións da autora:
Sin embargo, y sin ánimo de ofender -ni ningún otro tipo de ánimo-, tal vez exista en la fisonomía de los autores algo que aunque en nada afecte a su genio sí alimente nuestro morbo o nuestra curiosidad. O nuestro estómago.
No quiero decir con esto que las afirmaciones sobre la Lafayette en una introducción pseudoliteraria estén justificadas. Sobre todo porque el estilo de la introductora Persona Ana María es gazmoño y autocomplaciente. Pero sí que en el fondo, agradezco esos libros con foto de autor. Y no sólo de escritores, de científicos o escapistas del XIX. Me detengo en sus caras. Y naturalmente, juzgo si los retratados son guapos o feos, atractivos o repelentes, elegantes o birollos. Dignos. O indignos.
Por eso Pynchon o Salinger tienen ese punto irritante y un poco descorazonador. No nos permiten estudiar sus rasgos y decidir que su cara es del montón. O una soberana mierda.
Nos condenan a su literatura
ilustración de Rebecca Dautremer: as princesas siamesas Ding e Dong
A identidade [e a noción de verdade que leva aparellada] só é posíbel, ao fin e ao cabo, na linguaxe matemática. Só alí, sen referente, é onde A pode ser idéntico a A
Chantal Maillard falando de Nagarjuna nun artigo de El País
Falando de identidade: acaba de publicarse na Regueifa Plataforma o Proxecto Identidade, unha obra conxunta, híbrida e quizais mutante cando se molle ou lle dea directamente un raio de lúa ou unha radiación de fondo cósmica. Nela participamos 54 blogueiros deste país.
Deste país.
Internet.
Datos de interese: o sol brillou hoxe. Nin moito frío nin moita calor. A xente parecía xente. O ascensor, ascendía. E volvía baixar. China- Tíbet. O xenoma. Os transbordadores espaciais. A desaceleración na economía. Eses ingredientes que burbullan nunha pota pechada, moi lonxe do noso oído. Fino. O noso oído.
Lonxe, eles.
Memoria para enxertos futuros: penso en textos siameses. Híbridos. Mutantes. Desconsideradamente mortais. Non creo que a identidade sexa proxectábel. Non creo que a identidade sexa nada máis que unhas poucas letras, unha fotografía que tampouco durará para sempre. E dende logo, a identidade non é unha procura. Non é unha busca. En absoluto. Iso é literatura barata. Unha vontade. Unha Wille. Unha Vorstellung.
Unha burda exhibición.
ilustración de Nicoletta Ceccoli
Unha vez escribín: se dixese de min un signo, diría puntos suspensivos. Non me refería a min en concreto senón á situación dese manoseado suxeito homo dentro do discurso literario que, por aquel entón, semellábame unha especie de corpo en suspensión.
En calquera caso apropieime do simboliño e incluíno na miña sinatura, polo demais infantil.
Foi o inicio da miña relación co signo, unha relación que podemos extrapolar á era na que nos atopamos [quen? nós? que nós? what exactly us?]: unha era en suspensión, unha era pouco representable con adxectivos gastados, unha era que vén de poñer en dúbida o cosmos, o significado, a ciencia, a existencia de algo fronte á nada. Unha era que vén de ser posmoderna e abre unha paréntese [coa detención temporal que iso implica, a paréntese é algo que acontece fóra da secuencia temporal sintáctica, a paréntese é unha burbulla, unha esfera na que se nos permite esquecer o que estabamos a dicir] abre unha paréntese dicía e digo, e cincela tres
puntiños
inocentes
pouco cargados semanticamente
con cara de parvos
tres puntiños
aos que non se lles sospeita maldade ningunha
dobrez ningunha
traizón
ou letra pequena.
Ningunha.
Os puntos supensivos rodan dentro da súa paréntese como alegres partículas subatómicas e sobre todo, incitan á fantasía, á especulación, ao que non dicimos pero pensamos. Son un silenzo cargado. Son un non dicir enfermo.
Son unha manipulación sutil.
De aí que tamén os collera para o nome do blog: non é mmmm, senón …mmmm… O mmmm vén de algures e encamíñase cara algures. Iso son os puntos supensivos. Rodas, rotacións, rodamentos, aceleracións. Algo que non digo que había antes e algo que sigo sen dicir que vén despois. Un vaiavostedeasaber pero nobre.
Ten que haber algo de nobre. É demasiado triste xa ter que falar.
As razóns do mutismo poden ser varias: preguiza, inexactitude, fartura das palabras. Ou máis que fartura, desencanto. Melancolía. Si, melancolía. Viciei esa palabra, de tanto tratarma. Melan- como melanocito. Tinte negra. Cólicos negros, espesos. Bile. A melancolía é unha especie de petróleo ou chapapote, se me permiten manosear ese vocablo nahuatl tan galego el, tan pedante e anxélico, un chapapote sentimental. Veño dunha pola de familia, a paterna, de talante melancólico. Os puntos suspensivos son melancolías lingüísticas.
E tamén dalgunha maneira nonmedáaganas lingüísticos.
Así que sentei enriba dos puntos suspensivos e adquirín unha pasmosa velocidade que favoreceu a miña visión microscópica, telescópica, estroboscópica; o mundo vive en suspensión. Occidente vive en suspensión. A merda -chapapote de novo se me permiten, sempre se me permiten- paira sobre as nosas cabezas como lixo cósmico, come canda nós como ese oitavo continente de merda no Pacífico.
De que carallo falamos agora. Os filósofos pregúntanse. Despois de Heidegger, que nada fica mellor no anuncio?
Os puntos suspensivos tamén son unha liña moi fina, tímida. Unha liña entre a ciencia e a literatura. Entre a tecnoloxía e a literatura. Entre o corpo real e o cibernético. Os puntos supensivos son unha forma de rematar
que non quere rematarse.
E niso, niso é que comparten o patetismo, a insidia, da memoria humana.
Hai un tempo dedicara no meu fotolog unha entrada a Emma, Emma es Encantadora, un agasallo de nadal que me fixera un tipo encantador co que vivo [nun cesto de serpes].
Trini Tinturé ou Purita Campos eran aquelas debuxantas [podo dicir iso, señoríos?] que poboaron a nosa preadolescencia de preciosas preadolescentes, de pretextos, de precocidade.
Pero moito antes, pre de pre, suprapre, reinou María Pascual.
Palabras maiores. María Pascual. Morritos de serea. Ollos enormes, case tumefactos. Pestanas brillantes e mestas coma derivados do petróleo. Damiselas de rizos perfectos. Príncipes imberbes. Con morritos de serea. E pestanas petroquímicas. E unha cohorte de duendes, fadas, coelliños e estreliñas que a todos, tamén a /kevincarter, estruxábannos o noso corazón de animaliños con sono, orinal e mantas nas que alguén broslara algo para nós.
Secádevos as lágrimas, crocodilos. Que lonxe estades de todo aquilo. As vosas células foron mudando cada dez anos. Non vos queda nin unha. Salvo as neuronas, das que vos fica unha indixentésima parte.
María Pascual ilustrou e infectou o mundo daqueles que xa non sodes vós.
Quen pode dicir, como a criatura mecánica, “eu estiven alí”?
Despois xa viñeron outras cousas. Los hermosos años del castigo, el libro de la almohada o el arco iris de gravedad.
Pero antes. Antes. Antes de todo. María Pascual [e Gloria Fuertes, que en gloria fuerte estea]
Leituras recomendadas: Miniclásicos, tomos todos. Cuentos de siempre. Cuentos azules. O Antigo Testamento [tamén por Meri Pascual]
Especialmente indicado para duros de corazón. Para duros de oído. Funcionarios. Artistas en serie. Asasinos en serio. Moinantes. Xente que busca porno por internél...
A primeira cita do 2008 na caverna do Centro On de Caixa Galicia dentro deste ciclo veu da man [enzoufada] do Branda.
Branda, así sen anestesia, é showman. El non o sabe ou importálle un corno. Chego á caverna do Centro On e el xa leva un bo pedazo estilo Popeye perante a pantalla engaiolando, probablemente con mentiras, a un fotógrafo de xornal. Nunca coñecín a ninguén que posase como Branda. Semella recén saído da pantalla que ten detrás. Dunha película. Dun cómic. Dunha lenda mariñeira. Dun libro troquelado para nenos. Para asustar e cautivar nenos.
Do mesmo modo que cautiva en directo, cautiva en lenzo. Ou en madeira. Ou en parede de ladrillo. Branda intoxícase da materia que trata. Onde nos conduce iso? A que en estado de sobriedade dea a impresión de levar unha existencia docemente embriagada, inquisitiva tamén. Branda vive ebrio de si mesmo. E dos materiais cos que traballa. E traballa arreo. Branda cautiva por cautivado. Por ter as pupilas dilatadas. Por mans sucias.
Como xa dixen noutra ocasión, bebe sangue acrílico.
Se botamos un ollo á obra de Branda - e para iso quixen traer á xente ao Centro On, para iso- atoparemos nela unha enorme carnicería. E por carnicería quero dicir humanidade. O pintor deforma tenramente un universo carnal, cárnico, carnavaleiro. Carnívoro. En forma de biombo de contrachapa. De lenzo convencional. De miniatura. É igual. Todo podería decorar un circo. Un camarino. Un prostíbulo. O hall do Rome Cavalieri Hilton.
Gústanos Branda. E dificilísimo que non sexa así.
Na charla - cautivadora outra vez, vehemente- esta imaxe que tendes inmediatamente baixo o parágrafo foi unha das máis sorprendentes: trátase da fotografía dun biombo tallado en madeira dentro do estudio do pintor, pero houbo quen pensou que en realidade era un cadro máis. Ao longo da exposición, Branda amosou unha manchea de cadros, disertou sobre os seus diversos estilos, sobre os seus referentes clásicos [que algún listo sinale a que célebre lenzo emula a 3ª imaxe, a da muller vendo a telenovela], o cromatismo, a composición, a temática e algunha das súas teimas actuais: os interiores de vehículos, por exemplo.
Foi un 17 de xaneiro. Non ía moito frío. Ao saír fomos á Nova Pataca. O único local de Coruña que sen dúbida reencarnará en viñeta. Supoño que ese converte no noso espazo natural.
A día de hoxe, Branda ten unha exposición no Hotel Araguaney de Santiago de Compostela ata o 23 de marzo. Cara á parede. O título convídanos a contemplar calugas, pasadores de carei, xente que afasta sen se decatar da nosa ollada espectadora ou ben glúteos coma estes:
Para Costumismo, a súa última exposición na Coruña, Branda encargoume un dos 3 prólogos do libro. Foi en abril de 2007, no Casino do Atlántico. Se ides seguir lendo, aquí vai o prólogo, que é un compendio de brandismo:
MALIGNAN OKULON 1.0 SOFTWARE LIBRE DE RECEITA CONTRA O MAL DE OLLO
DOWNLOAD AQUÍ Read the rest of this entry »
a imaxe é de Zena Holloway
Todo canto fai está mal.
Pero está mal dun modo cheo de talento.
Un mestre de Debussy. Falando de Debussy
Escoiten a versión do célebre Clair de Lune [Luar] desta adorable nonaxenaria húngara entre flores, gafas de moita dioptría, vestido de seda lunar e mans hiperpigmentadas. E agora calculen cántas veces ao longo desa vida esa musculatura, eses tendóns, esas veas terán crispado o piano au clair de lune, da Suite Bergamasque.
foto: collection privée
-abúrrome
-de que?
-de que que?
- que de que te aburres, irmán
-abúrrome do aburrimento
-demasiado tautolóxico
-abúrrome de ser un de tantos
-demasiado esperábel
-abúrrome de darlle voltas sempre ás mesmas cousas
-demasiado posmodernuki
-abúrrome destas vistas que quitan o alento
-demasiado indolente
-abúrrome de non ser un cabaleiro andante e ti o meu escudeiro
-demasiado intertextual
-abúrrome dos paxaros
-demasiado cruel
-abúrrome do universo nocturno
-demasiado
-abúrrome de que me tiren fotos como a o home elefante
-demasiado primitivo
-abúrrome do vento
-demasiado freudiano
-abúrrome de ti
-demasiado tarde
Conversa capturada dun aeroxenerador a outro de camiño a Muros. Paxareiras. Un día de tantos, deses que son venres ou domingo
Aconteceu o 20 de decembro. A sala-caverna encheu.
As convidadas foron dúas. As dúas fotógrafas. As dúas manipuladoras das fotos. As dúas moi novas. As dúas cun talento e un estilo claros, irrebatíbeis. As dúas chegaron aos meus ollos antes que aos meus oídos a través de internet. Chegar a elas pola casualidade, tirando do fío de Ariadna.
A primeira en expoñer foi Pequena Suricata, pousada no mundo real como Elba. Elba Fernández. Xa falei aquí do seu onirismo. Do seu punto de vista manchado. Empañado. Hibridado con certa melancolía fantástica.
Silence?
A súa posta en escena foi silenciosa e por silenciosa, intensa: unha presentación en vídeo [neste aquí podedes ver e escoitar un fragmento] con música seleccionada, mais unha escolma de fotografías con textos. Tivo a delicadeza dos magos que amosan os seus trucos e no vídeo inseríu un making-off case paso a paso dunha das metamorfoses das súas creacións, dende a foto orixinal ata o resultado final.
Elba non practica a diafanidade. Prefire recluírse no palimpsesto fotográfico, na imaxe riscada na que por baixo aparece outra imaxe e debaixo outra e debaixo outra. Será por iso que o exercicio de perderse nas súas fotos promete achádegas diminutas en recunchos aparentemente homoxéneos co todo. Resolve con fantasía xogos de palabras transmutados en imaxe. Superpón. Ordena. Autorretrata. Todo cun compás submariño, cun aquel de alga ou estatua.
A outra convidada, Rebeca Saray Gude, emprega o pseudónimo Dosismortal. Abraiantemente prolífica, Dosis desenvolve unha iconografía de temas, texturas e escenarios propios do goth. Os seus retratos son tan plásticos que confunden ao espectador. Tan crus porque perturban. O curioso de Dosis é que, lonxe de ficar nese ámbito de pose sinistra, gore, explora outras temáticas tamén marxinais cunha sinxeleza aparente: series de vellos, do cárcere de Carabanchel ou retratos eróticos en contextos derruidos, sucios. Ten un selo bastante claro malia que, como asegurou mentres pintaba o seu persoal bisonte na caverna, leve pouco máis dun ano nisto da fotografía. Pero os seus retoques son sempre contrastados, limpos, como se lle pasara un escalpelo ao ruído da imaxe.
Black Butterfly
Ás veces lémbrame a algo circense, estrondoso e non sen certa maxestade, o cal pode chocar. Tamén é sorprendente a cantidade de modelos espectaculares que consegue. Ou seica a espectacularidade resida, precisamente, no tratamento da fotografía.
Na presentación optou tamén polo vídeo, deunos un paseo pola súa galería multitudinaria de flickr e falounos un chisco dos seus estudos en Madrid. Da súa morriña.
Igor Lugrís, un señor que se dedica no seu lecer a poñerlle constricións aos que se chaman poetas, desafía ao universo dende o seu blog.
Primeiro foi o do cadaver exquisito. Unha morea de versos chuzados dende todos os recantos do globo, dior me perdoe o sutil paradoxo desta frase. Non contento coa proeza, agora ínstanos, tal cal faría Perec dende a tumba [non Peret dende a rumba, non se me confundan] a argallar un poema, lipograma ou queseieuoqué no que cada palabra que vostede enxendre no seu neocórtex comece coa mesma letra. Todas as palabras coa mesma? Todas, si. E logo por que? Ah, amigo. Se non queres xogar, non xogues. Pero non veñas augar a festa.
Unha especie de agotemos as posibilidades do alfabeto. I eu creo nese tipo de máximas absurdas como salvación humana, así que…
…cerebralmente condicionada coa carismática constrición, consonte comigo, cismei con curiosidade. Coño. Carallo. Veleiquí vos vai:
MIL MONOS MARCHAN
Máis marcianos
Menos musas
Máis mutación medular manifesta
Menos mentiras maxistradas. Militares. Monárquicas. Mitradas
Máis máscaras mordaces
Máis malva matutino
Menos mans moinantes manipulando multitudes
Máis marusía, moita marusía
Menos mandaríns marcadamente mediáticos
Máis mutismo
Menos música metade mediocre metade merda
Máis metabolismo máxico
Menos mileuristas muxindo ministerios macrocéfalos
Menos magnates miserábeis
Máis Marilyn Monroe
Menos mínimos
Menos matrimonios
Máis Marlene, Matahari, Murasaki
Máis mímese
Menos morbo médico
Máis michos, máis meigallos
Máis Moebius, Miguelanxo, Modigliani
Máis máquinas milagreiras
Máis maelstrom, menos marines
Menos munición mellorando mutilacións
Menos medios maquiavelos
Máis mentiras mitolóxicas
Máis mais
Máis Marx
Menos mundo
Máis M31
Menos M30
Menos memorias, máis mnemosine
Menos mulleres mesmamente misóxinas
Máis migracións menos mortificantes
Máis moléculas mollando margaridas
Menos modestia moderna mixtificada
Máis monstros mariños
Máis Maruja Mallo
Menos mitins
Menos mal
Máis mimo
Máis misterio
E…E 2008
Por que me miran así? E logo que esperaban rexentando un bloj chamado …mmmm… cal madame?
imaxe: polaroide auténtica. O demo é da nenez. O bico é falso
Coidado. Agora ameazo co W o Y e o Z. Os que ninguén quere…
Actualización do 24 de febreiro: vexo que dúas aguerridas blogueiras xa seguiron a proposta-meme de Igor a través deste post. E con excelentes resultados que fan caer mandíbulas. Aquí e aquí. Fagan xogo!! O abecedario é finito, señores!!
Datos de interese: vivimos no tempo dos fenómenos cósmicos paranormais. Polo visto, sobrevoan as noas insensatas cabeciñas nubes polares inzadas de ácido nítrico que, lonxe de presentar un aspecto tóxico ou radiactivo, collen un aquel de madreperla, nácara, tornasol boreal que as fai interesantes a mazo. Persoalmente, espero que chova.
Tamén, se se fixan ben e practican o insomnio, poderán ser testemuñas dun eclipse de lúa, mañá de madrugada…
Mirando ao ceo un atopa de todo. Salvo o por que da terra.
imaxe: Natalie Shau
O lugar permanece átono. Ti sentas cuns auriculares. O teu corazón latexa como foi aprendido a facer. O sangue, que sería dun cobizado ton escarlata se poidésemos velo a través da pel, segue un traqueteo preciso, sen sobresaltos. Os pulmóns inflan e desinflan como pequenos flotadores azuis. Son a sede da tristeza na medicina tradicional chinesa. O bazo, bacea. O fígado, atúrao todo. O estómago dixire restos do almorzo. Con alegría.
Todo semella normal en ti.
De súpeto a túa espiña dorsal cobreguea atravesada polo alampo. O fino pelo oculto nos brazos, nas íngoas, na caluga… ouriza. A pel dilátase como un campo de xirasois. As pupilas crecen, alimentadas de nervios. Ningunha víscera segue o compás de hai uns minutos. De aquí en diante seremos unha especie de cousa abandonada na auga. As nosas entrañas tratan de reacomodarse como poden. E a sensación morre.
Son calafríos musicais. Todo compositor, mediocre, ambulante, xenial, cortesán, megaestrela, funcionario, boapersoa, xenioinmundo ou ratadecloaca, todo aquel que trebella cos filamentos da música no seu laboratorio, trata de sabotear a conexión para que dea calambre no futuro público. Unha peza musical pode ser máis ou menos anódina porén, se tiver unha pisca de xenio, agochará por algures segundos sublimes. Poden ser ata minutos. Outras veces, nanosegundos. Os trucos para logralos poden ir dende simples cambios de volume ata complexas variacións no ritmo, sorpresas musicais, harmonías inesperadas ou instrumentos que, de socato, quedan sós, abandonados no bosque e entoan melodías crúas, puro óso, que nos parten a vida entre o que foi antes de escoitalas e despois.
Todos saben do que falo.
Todos somos presa desa sensación, buscámola na asepsia do iPod cando levámolo a todo volume namentres eliximos as verduras no mercado. Sentadas no bus, fronte a ama de casa con varices. No tren, entregando o noso billete con indolencia. No coche, a 150 un día gris. Somos a carnaza do calafrío musical. Do estremecemento.
La mer, Debussy, De l’aube à midi sur la mer: segundos finais. Dende o 7′ 30” nesta maestática versión. Ourizado de pelo con timbais
Angelene, PJ Harvey: toda ela, sobre todo o ritornello constante do piano. É unha das cancións favoritas desta época da miña vida [como noutrora foron temas de Madonna, Tracy Chapman ou Capercaillie]. Melancolía power
The box 1, Orbital: primeiros 3 minutos. Canto paseei eu polo mundo con este tema nas orellas
Rock Music, Pixies: adrenalina porque si
Vem, Madredeus: arpexio de guitarra dos primeiros segundos que se repite ao longo do tema
La cathedrale engloutie, Debussy: exactamente do 2′24” ao 4′40” nesta versión de Michelangeli. Chea de graves mergullados, submariños, pegados como anémonas nun campanario
Pyramid Song, Radiohead: ambientación sonora de fondo. O piano, a voz do tipo, a percusión. A partir do minuto 2′ está o momento sublime
All along the watchtower, Jimi Hendrix roubándolle o temazo a Bob Dylan: 2′ ata 2′58”
Requiem, Mozart: primeiros segundos de Lacrimosa, dende o 14” ata o 58”.
Main Titles, Blade Runner BSO: dende 1′10”. Podo dicir tantos tópicos de todo isto…
Chant d’amour 2, Messiaen,Turangalîla : minuto 1′55” a 3′52” por se a alguén lle interesa [a min] do título desta sinfonía provén o nome de Leela, a cíclopa de Futurama
Paranoid Android, Radiohead: sobra falar da xenialidade desta xentiña. Aquí van dúas cancións nunha, ou a min parécemo. A balada final é soberbia, pero que me din deste intermezzo do 2′09” ao 3′04”
Killing in the name, Rage Against the Machine: foi mítica, que queren. Especialmente gustábame dende o 50” ata o 2′
Comfortably Numb, Pink Floyd, The Wall: cando di When I was a child I had a fever [1'24''] e o I have become comfortably numb [1'54'']. E o little pin prick exactamente no minuto 2′ 52”. Está logradísima a atmosfera narcótica e de indolencia neste tema. Unha déixase caer…
2ª Sinfonía de Mahler, Resurrection, [cantei iso no 2005 coa OSG. Pfff. Impresionante. Tiñamos que subir dende un pianisísisimo, como zombies emerxendo da terra e, nun crescendo paulatino coa mezzosoprano, rematar levitando tipo anxos por notas etéreas, o la sostido, o si natural. Cantar iso dentro dunha orquestra é unha das sensacións máis taladradoras que existen. Auferstehn, ja, auferstehn wirst du mein Herz in einem Nu. Rexurdirás, si, rexurdirás, corazón meu, nun breve instante. Non puiden rematar de cantar do subidón. A partir do minuto 2:30 desta versión de Abbado]
Rape me, Nirvana: 28” ata 1′02”
I cover the waterfront, Billie Holiday: en realidade gústame o raspado da voz dela. Vai ben co abatemento
Me pas dans la neige, Keren Ann. Non chega a sublime. Limítase a ser charmante.
Signore Ascolta, Puccini, Turandot: os pianisisisismos da Caballé pinzados por unha harpa de fondo: do 2′12” ata final
Cheek to cheek, Louis Armstrong& Ella Fitzgerald
Invisible Sun, Police: un dos meus principios preferidos de tema. Ata o segundo 40”
Jardin Féerique, Ravel, Ma mère l’oye: primeiros 58”. As imaxes deste link parécenme un horror
Im Abendrot, Strauss, Vier Letzte Lieder: maxestuoso fin existencial. 5′25” ata final
Vuelta de paseo, Enrique Morente& Lagartija Nick: non agardabamos isto no minuto 1′55”
Thriller, Michael Jackson: a voz de Vincent Price un golpe de efecto inesquecíbel no minuto 2′52”
Round the bend, Beck: ambientación sonora
A Day in the life, The Beatles: ese subidón orquestral ata o ultrason. Dende o minuto 3′58”
Lullaby, The Cure: a partir do segundo 20”
The court of the crimson king, King Crimson: dende 58” a 1′25”. Pero hai unha frautiña por baixo nas estrofas que moito me gusta, pastoril ela.
En fin, ata aquí por hoxe. Que cunda.
Engadido do 8 de marzo: alguén suxeríume algúns minutos da Suite do Paxaro de Lume, de Stravinsky, sen dúbida unha das obras máis celestiais e infernais do século XX [aínda que lle gaña en demoníaca a Consagración da Primavera]. Déixovos con esta versión na que o propio Stravinksy, sen batuta e con certa usura emocional, dirixe a parte final desta obra elexíaca, sincopada, eterna.
Línkovos tamén outra versión que eu prefiro, con esa trompa de caza que parece chamar aos deuses e toda esa lenta metalurxia final. Lembro que Bruno dicía que non aturaba unha versión desta obra na que o tempo fose un miligramo de segundo máis acelerado. Supoño que rompe un pouco o clímax do costume.
Ola.
Este é un saúdo para os que estean no Centro On nestes momentos lendo isto, aí, na cómoda escuridade, caladiños…
Isto está escrito no pasado, co cal presupoño que estes momentos precisos son o futuro, e de aí que eu estea como é normal e esperábel, emocionada por estar escribindo neste meu pasado, o voso futuro.
É unha trapallada. Fascinante trapallada.
Resulta que vós estádesme a ler dende o Centro On i eu estou aí, convosco, cando xuraría que me atopo nestes intres, ás 17:06 hora local, facendo a dixestión dun pato chino e uns tallaríns tranquilamente na miña casa.
Mais non. Estou aí convosco, lendo esta páxina proxectada nunha parede.
O mundo é un lugar verdadeiramente confuso.
Cafeteira para masoquistas. Porque habelos, hailos.
Houbo unha vez un home que pensou cousas imposíbeis. Non soles saíndo polo oeste. Non neve ascendendo cara o ceo. Non varóns dando a luz. Non bestas compasivas das súas presas. Non xustiza social. Cousas que se nos poden vir aos miolos cando invocamos cousas imposíbeis. El matinou máis ben en obxectos cercanos, inofensivos, con algo do monstroso e fascinante que conleva o epíteto imposíbel: preside a cafeteira para masoquistas, pero entre os artigos do seu catálogo atopamos preservativos de encaixe, a máquina de coser con enerxía animal [un rato a dar voltas na rosca], o xadrez esférico ou o aparello para poñer os puntos sobre as íes…
Houbo un home que pensou en cousas imposíbeis. Houbo moitos. Habería moitas detrás de cada moito, ou tamén habería moitas exentas?
En fin, hoxe tocounos este, deseñador dun catálogo que de tan imposíbel volveu máis atractivo e comercial ca outros con posíbeis. O señor imposíbel é Jacques Carelman. O público imposíbel, vos, que tan así me mirades.
Xadrez esférico. Unha volta e vaise ao carallo. Carimbo dixital. Para compras en e-bay, ocórreseme
Datos de interese: saravia. A saravia, di este, convoca á xente ás fiestras. Como os accidentes de tráfico, as liortas callejeras, as comparsas, a choiva forte ou o aburrimento. O mundo olla polas fiestras. Namentres, uns poucos fan campaña electoral en diversos lugares do planeta e, durante cada vez máis tempo, esquecen que son ou van ser políticos ao servizo dun pobo e comen no mesmo prato que os divos mediáticos.
Seica a política non é máis ca unha cuestión de divismo mediático. Desprezámola.
Memoria para enxertos futuros: Y sopra moi ben, o cal permítelle usar matasogras en antroido, inflar globiños pequenos, facer soar o moucho de madeira de I ou tocar un chiflo militar que levo coas chaves. A Y non se lle dá ben soarse os mocos nin que llos soen. A Y gústanlle Tom e Jerry. A quen non?
O 13 de decembro foi a primeira xornada dedicada aos blogs dentro do ciclo.
Concorreu pouca xente, pero iso xa vén sendo unha constante. A xente non sabe onde queda o Centro? Será que semella un banco disfrazado [éo]? A xente é parva?
María chegou antes ca min e esperoume tomando un café no bar dun rueiro sospeitoso [de feito, o único rueiro sospeitoso que queda no centro de Coruña, centro de edificios iluminados de pequena cidade digna e os seus recantos convertidos ao turismo, como a mítica plazuela na que cantan as clarisas; centro obvio e pouco sospeitoso]. O rueiro de San Blas, ou algo así. Un rueiro que só ten un bar. Ése. Aí estaba María. Na decimoquinta volta de culleriña semimergullada en café quente, entrei.
A súa charla na caverna do Centro On foi, como xa vén sendo unha constante, enormemente clara, cercana, virtuosa. Amosounos un traballo de vídeocreación, un adianto de Novembro, o seu último proxecto. Falou de casatlántica, o nome da súa casa virtual. O blog no que pendura, como todos, imaxes e textos. Pero ela, dándolle a volta á tortilla, creando textos a partir de fotos e non do revés [buscar fotos que sirvan de cálida guarnición a textos crus]. Falou dos seus inicios no blog, nese se cadra emblemático 2005. E brindounos a lectura dun texto entrañábel, un pequeno encaixe de Camariñas que obtivo o I Premio no Certame de Microrrelatos Carlos Casares o pasado ano. Un texto sobre unha casa. Todos temos un pasado. As casas, en ocasións, gozan de mellor memoria cós humanos.
Agora que matino detidamente nela, María ten algo de caracol. Ten algo de casa ás costas. Cantas veces falei con ela de mudanzas? Varias. Das súas casas. Non só, como é obvio e re-publicábel, atopámonos dentro de casas na súa obra literaria. A presenza doutro tipo de espazos é notábel. Cidades. Novembro, quizais un pouco sinestesicamente, non é un momento senón un espazo. Unha illa.
María ten algo de compañeira-de-piso. É emocionalmente sabia. Inspira comodidade, tenrura. A súa obra tamén ofrece esa dispoñibilidade emocional coa porta aberta. Franca. Con letra minúscula, como ela escribe. Sen solemnidade.
Ao final, marchamos.
Creo que María seguíu sentindo cousas a respecto deste reencontro coa cidade, porque é sabido que as persoas seguen a experimentar emocións unha vez nos separamos delas e tomamos o bus para a nosa casa. A xente, ás nosas costas, resulta que vive.
No blog do lado atoparán máis e mellor información dese fío que se tendeu unha vez nos separamos na noite do 13 de decembro, botando bafaradas pola boca e axitando luvas.
En canto á caverna do Centro On, que saibamos, permaneceu no seu estado de caverna, e non converteu, por exemplo, en quirófano ou en xungla congoleña; os espazos pechados non son veleidosos unha vez lles pasas o fecho. Permanecen. Ou iso nos fan crer.
A caverna seguíu caverna e como tal a encontrei unha semana despois.
E como debe ser para que todo isto funcione… continuará
