behin ere ez dena, izaten al da

O que nunca é, pode ser

Había unha vez no mundo un ser que lía as páxinas dun libro que outro ser escribía.

A medida que o segundo ser escribía

o primeiro, lía.

E tal era a súa fala.

Non había neles reproducción. Nin tacto. As palabras que saían da cabeza do segundo chegaban ás do primeiro, pero o primeiro non as repetiría máis nunca. Nunca na súa vida. Nunca no mundo.

Quizais fose do revés: e as palabras que o segundo escribía fosen creadas primeiro polo ser que lía.

A verdade, é algo que queda tan lonxe que ninguén pode xa imaxinar como argallarían. Cando pregunto aos máis vellos, sempre me saen cantaruxando algunha cancionciña absurda.

O primeiro escribía; o segundo, lía.

O primeiro lía; o segundo, escribía.

Ta ta tara tara taralalai

Temos tantas cousas na cabeza que non se poden dicir. Nin saber debaixo de que pedra foron conqueridas. Eu mesma ignoro ónde atopei esta frase: outro ser abriu os ollos nos meus ollos, pero lembro vagamente estreitala contra min para desbotar un ardor que en min comía. Tal vez minto.

Todo o que damos por suposto é, no fondo, impredicíbel.

Aquí pensas que está escribindo alguén. Pensas que es ti quen le. Pero agora deixo un espazo en branco e durante un tempo –que pode ser moito, que pode ser pouco- serei eu quen lea o que ti aínda non escribiches.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Xa está.

 

Acabo de ler o que aínda non escribiches e

debo dicirche que o teu texto é precioso anque me ruborizara un pouco. Cambiamos os papeis. Supoño que é a túa voz a que sinto agora por debaixo das miñas glándulas. Desde dentro dos meus ósos, desde a súa cana ríxida, náceme o fragor que ti inoculas. Ti, a morfina que me alivia. O sangue anovado. Ti, a miña hormona

O que nunca é, pode ser. Así dixen cando vella

 

O seu papel no mundo era escribir o que o outro fora lendo antes, de vagariño.

E así vivían eses dous seres. Atados como con fíos de tendóns á mesma masa de ceo, ao mesmo abismo, á mesma historia. Así da boca dun, o outro collía as palabras vivas e intentaba alentar con elas un ser novo.

Un ser novo que respirase entre os dous.

Non sei se esta folla valería.

para K

2003