Cafeteira para masoquistas. Porque habelos, hailos.

Houbo unha vez un home que pensou cousas imposíbeis. Non soles saíndo polo oeste. Non neve ascendendo cara o ceo. Non varóns dando a luz. Non bestas compasivas das súas presas. Non xustiza social. Cousas que se nos poden vir aos miolos cando invocamos cousas imposíbeis. El matinou máis ben en obxectos cercanos, inofensivos, con algo do monstroso e fascinante que conleva o epíteto imposíbel: preside a cafeteira para masoquistas, pero entre os artigos do seu catálogo atopamos preservativos de encaixe, a máquina de coser con enerxía animal [un rato a dar voltas na rosca], o xadrez esférico ou o aparello para poñer os puntos sobre as íes…

Houbo un home que pensou en cousas imposíbeis. Houbo moitos. Habería moitas detrás de cada moito, ou tamén habería moitas exentas?

En fin, hoxe tocounos este, deseñador dun catálogo que de tan imposíbel volveu máis atractivo e comercial ca outros con posíbeis. O señor imposíbel é Jacques Carelman. O público imposíbel, vos, que tan así me mirades.

Xadrez esférico. Unha volta e vaise ao carallo. Carimbo dixital. Para compras en e-bay, ocórreseme

Datos de interese: saravia. A saravia, di este, convoca á xente ás fiestras. Como os accidentes de tráfico, as liortas callejeras, as comparsas, a choiva forte ou o aburrimento. O mundo olla polas fiestras. Namentres, uns poucos fan campaña electoral en diversos lugares do planeta e, durante cada vez máis tempo, esquecen que son ou van ser políticos ao servizo dun pobo e comen no mesmo prato que os divos mediáticos.

Seica a política non é máis ca unha cuestión de divismo mediático. Desprezámola.

Memoria para enxertos futuros: Y sopra moi ben, o cal permítelle usar matasogras en antroido, inflar globiños pequenos, facer soar o moucho de madeira de I ou tocar un chiflo militar que levo coas chaves. A Y non se lle dá ben soarse os mocos nin que llos soen. A Y gústanlle Tom e Jerry. A quen non?