You are currently browsing the category archive for the 'casa de citas' category.
portada de -orama, 2002, debuxo de Samuel Fernández
Definimos o Orama como un fondo de óntica, xeomancia e ornamento que encerra e contén a anécdota dunha escena. Un fondo concreto, visual, material, pecha por detrás o escenario coma un muro significante. Na pintura, no cine, na fotografía e na escena, o Orama é ese fondo ao cal, ás veces, destínaselle un contido ou mensaxe específica.
Os Oramas son fondos de escena. Na pintura tiveron unha alta sistematización. Os bizantinos, os sieneses, Giotto, Leonardo, o Tintoretto…, cada quen tivo a súa propia “panorámica”, estudo do “pan-orama”.
Toda escena social, todo encontro de homes, encerra nunha presenza do mundo, paisaxe natural, urbano, doméstico ou de fantasmática.
O Orama en escenarios centrais ou bifrontais, non pode darse; pero a tradición pictórica tanto occidental como oriental, ten unha severa sistematización. Non se pón calquera fondo. No cine, a fotografía e a escena aparece o tema do Orama aínda cando este quede reducido a un baleiro neutro, un A-orama.
[...]
Orama é un vocablo grego que significa “aquilo que se mira e se ve”, como espectáculo, paisaxe, ámbito, fondo de sentido.
A escenografía contempoánea está moi lonxe daquela canónica dos oramas renacentistas, pero todo escenario fala da constitución dun nivel semiótico exclusivo e paralelo do escénico-escenográfico, que reeditaría unha sistemática dos oramas. Por iso a súa actualización.
Gaston Breyer, La escena presente, 2005
- Courtesy Card
Non hai nada máis torpe, oportunista e estéril que sucumbir ao mandato do supereu de inventar continuamente novas transgresións artísticas e provocacións (a performance do artista masturbando no escenario ou cortando masoquistamente, o escultor que desprega cadavres animais decadentes ou excrementos humanos), ou ao mandato paralelo por se comprometer en formas cada vez máis “atrevidas” de sexualidade…
Slavoj Zizek, pensador postmoderno
agora as formas máis audaces e elevadas da arte agáchanse nos laboratorios de todo o mundo
Inma António, A ciencia dos anxos
Alchemist 1986 Tyukanov
Robot, by Liu Zhiji
Half of what I say is meaningless
but I say it just to reach you, Julia
John Lennon, Julia
Case por definición, a cría selectiva de animais domesticados produce animais que engordan con facilidade, reproducen ben e son dóciles e torpes. Os cerebros das vacas e mais dos cochos son un tercio máis pequenos que os dos seus parentes en estado salvaxe. As cadelas con frecuencia son o dobre de fértiles que as lobas. É notorio que os cochos gañan moito máis peso que os xabaríns
Matt Ridley
Que nos fai humanos
Modos de electrocutarte
Un estudo absurdamente preciso estima que un 28% de científicos destacados, un 60% de compositores, un 73% de pintores, un 77% de novelistas e un pasmoso 87% de poetas presentaron un certo grao de trastorno mental
Matt Ridley
Que nos fai humanos
Abráiame que non inclúan a políticos, actores ou directores de cine, teatro e TV nese absurdamente preciso estudo.
Actualização 25 de feb: tras a reflexión ao fío dos comentarios, o que verdadeiramente é inexplicable é que non inclúan a psiquiatras, constructores de urbanizacións, alcaldes, corredores de bolsa e directivos do FMI nese absurdamente preciso estudo.
E a moitos. Moitos. Moitos máis.
By Ingres Paolo and Francesca
I read, and I read by reading books and writing at the same time. It makes me a bad reader, but a great dreamer. And so I stitch and dream together other people’s words and my own [...]
Jenny Hval, Rockettothesky
Unha fraga de fieitos pode resultar tan evocadora como a retina de Buckminster Fuller.
Unhas palabras perdidas nun myspace poden ser tan citables como Oscar Wilde, Ortega y Gasset e Nexus-6 xuntos.
A emperatriz de China
Se os homes xogan a deuses por escribiren novelas… déixannos ás mulleres a posibilidade de sermos Virxesmarías en libriños de poemas?
Lido por aí, nunha libreta moi vella
Budapeliqueiro, do metapatafísico Pablo Gallo
No mundo da ciencia a palabra máis emocionante non é ‘eureka’, senón ‘vaia”
Lido por aí, nunha revista de divulgación científica
familiar feelings, by monislawa
Sonríe cuando te vayas a fosilizarQue no piensen luego que lo has pasado mal
Procura extinguirte con clase y dignidad
Piensa en el Museo de Historia Natural
Pueblos del mundo, extinguíos. Siniestro total
Niuno è solo l’april.
Mimí, La Bohème
imaxe: Máquina de coser de Jacques Carelman
[...]
still cries at a good film,
still kisses with saliva,
no longer empty and frantic like a cat tied to a stick,
that’s driven into frozen winter shit
(the ability to laugh at weakness),
calm,
fitter,
healthier and more productive
a pig in a cage on antibiotics.
Non será o tema máis lembrado dos grandes temas de Radiohead, que moitos son, que altos son y relucían.
Pero como letra, a de Fitter Happier é das máis cínicas e lobregamente brillantes deste grupo no que certas cancións soan como ateridas. Como cantadas dende un arcón conxelador no que coexistisen, ademais, todas as miserias dun humano cando se sente tan cósmico e tan así fin de siècle.
Amabas a Radiohead.
imaxe de Kassandra aka Elena Chernenko [ou ao revés]
As frases. As citas. Hai e hai. A eito. Xente que mesmo as colecciona. Abusa delas. Vive nunha eterna perversión de citas e todo o acompaña de citas, peixe con citas, whisky con citas, citas con citas. Son unha posesión intelectual de alto calado, equivalente a coñecer entresixos da composición do Macbeth ou información de primeira man do estado mental de Pizarnik.
A través do xogo da cita opera un tipo de pensamento máxico que, lonxe aínda, non se erradicou do noso cerebro reptiliano, ese que compartimos con crocodilos e xeranios en maceta: o pensamento máxico simpático. O do vudú. O do roce. O do contaxio. Se compro as bragas de Marilyn en Sothebys e durmo 3 noites con elas… serei Marilyn? Se toco a un famoso, resplandecerei? Se me arrimo a alguén con cartos, beleza, intelixencia, poder… contaxiarame algo que non sexa venéreo?
Aplicado ás citas: se cito aos grandes… serei grande? Señor Misericordioso, sereino?
A literatura leva moitas páxinas falando de si mesma. Engólese, faino con delectación e ás veces autocompracencia. Cítase a si mesma porque é un xeito de convocarse. De necesitarse. Apóiome no que dixeron outros antes ca min para dicir eu algo. A miña voz é un eco gardado nunha gruta de ecos. Subo enriba das frases de outros -xigantes- para enxergar máis lonxe ou para darme coa cabeza no teito…
Ou invento a celebridade de frases anódinas, lisas coma desertos, frases irrelevantes, porque iso me sitúa algo máis preto daqueles que citan, da súa sapiencia, dos seus andeis supurando letras, letras de molde, letras pequenas, verdanas, tahomas, new romans, letras que imprimen nas nosas coxas virxinais as fisuras polas que observar o mundo lonxe dos tópicos, dos clixés, das fórmulas vizosas baixo a sombra das cales un 80% acubilla a súa preguiza mental e bótaa a sestear.
A literatura, como toda esfera sublimada, é xa un lugar demasiado concorrido, unha festa saturada. Un xeito de xustificarse é optar polo vello truco das monarquías e as democracias: referirse sempre a si mesmas para crear a ilusión de necesidade a través dese loop infinito, esa autofaxia. A literatura cómese a si mesma só coa postrer [como me gusta ese adxectivo, manierista el] finalidade de saír polo outro lado. Se as citas funcionan como dispositivos condensados de materia literaria, logo son o que queda tras desbotar o que sobra, son os churros delicatessen, os chourizos inmanentes, os comprimidos decantados. Son literatura de literatura. Son Lite2
As grandes citas, as de verdade, quérense escorpións para o noso encéfalo. Intentan poñernos contra a parede do non tan obvio. Planean inxectarse no noso torrente vital e alimentar cada víscera co seu veleno.
As grandes citas funcionan a modo de inxectables. Iso que todo o mundo quere hoxe: algo rápido que o instrúa para tirar para adiante na conversa, na carreira polo prestixio, os cartos, a emoción, a conmoción…
Pero as miñas citas son pequenas e absurdas. Non concito grandes frases. Non.
Elixo parruliños feos das citas, cito o pouco citable, o pouco lembrable, o que non fai pensar.
Dixen: as grandes citas [Tolstoi, Wilde, Nietzsche] son escorpións encefálicos. Pois logo as miñas son xoaniñas moteadas 7 veces, coccinella septempunctata. Xoaniña voa, voa, que che hei de dar pan de broa.
Citas fugaces. Parvas. Xoaniñas. E así.
Cerebrumosso. Un debuxo de Pablo Gallo
Véxome obrigado a falar porque os homes de ciencia negáronse a seguir o meu consello sen saber por que
H.P. Lovecraft Nas montañas da loucura
Ecos con reverb